Weblog november 2021-februari 2022

6 december 2021

Weer een weekje voorbij, waarbij ik vooral moest wachten op een afspraak voor Lilato die steeds niet door ging. Hopelijk kan die komende woensdag wel doorgaan. Een aantal mensen vroegen me af of ik al dingen heb gedaan met het geld van mijn sponsoren. Vrijwel niet, omdat er wat dingen spelen die eerst opgelost moeten worden, voor ik verder kan met het project Lilato. In mijn eerste week heb ik het dak laten repareren, wat nodig was voordat de regen goed zou losbarsten. De rest van de dingen die ik doe, de activiteiten en het bezoeken van andere projecten betaal ik vanzelfsprekend van mijn eigen geld. Aangezien ik anderhalf jaar niet in Zambia ben geweest heb ik daar flink voor kunnen sparen natuurlijk. Hopelijk geven ook de andere projecten jullie een inkijkje in het leven hier. Voor de nieuwe volgers, de meeste van deze projecten heb ik vanaf het begin opgebouwd zien worden, dus voor mij is het erg leuk om ze te blijven volgen.
Woensdag begon met het uitbetalen van Charles, mijn caretaker. Hij woont in een kleiner huisje naast Lilatohuis en zorgt voor de groententuin, de fruitbomen en natuurlijk voor het huis. Nu ik zelf in Zambia ben kan ik hem zelf elke maand betalen, normaal wordt dat gedaan door vrienden van mij die hier wonen. Om hem uit te betalen moest ik met het geld naar een kantoortje om daar via een mobieltje geld over te maken naar zijn mobieltje. Hij kan dan met een code het geld weer ophalen bij een kantoortje bij hem in de buurt. Een soort Tikkie, maar dan anders.
Daarna ben ik naar Tammy’s school gegaan omdat de meeting die ik had over Lilato niet doorging. Bij Tammy waren de kinderen net televisie aan het kijken, allemaal educatieve filmpjes. Ik ben ernaast gaan zitten en na een minuut kwam mijn sponsorkindje Abel bij me op schoot zitten. Hij is nu 5 en gaat volgend jaar naar Senior Class, het jaar erna gaat hij naar de basisschool, hopelijk met de voorsprong van de jaren op Tammy’s school. Abel ken ik al sinds hij drie maanden is, zijn moeder werkt op Tammy’s school. Dus we hebben er al heel wat knuffeluren op zitten. Na het kijken naar de filmpjes moesten de kinderen naar hun eigen klas, ik ging met Abel mee naar zijn klas, zijn juf (en moeder) besloot om buiten les te geven en een boekje voor te lezen over “waar je moeder is.” Daarna wilde ze met de kinderen praten over waar moeders kunnen zijn. Abel was nogal ontdeugend en bleef volhouden dat zijn moeder thuis was. Ik heb hem dus maar even streng toegesproken. Hoewel ik ook wel genoot van zijn glimmende oogjes omdat hij ontdeugend was.
Na de lunch ging ik met Tammy en een ander werknemer van de school naar een andere school om foto’s te nemen van de een van de kinderen daar. Zie de foto hierboven, ondanks dat er nauwelijks corona besmettingen zijn in Zambia en in Livingstone zitten we ook hier weer in een lockdown en moeten de kinderen van grade 2 (die zijn rond de 8 jaar) met een mondkapje op in de klas zitten. Wat niet heel fijn is als het buiten 35 graden is..

Donderdagochtend ben ik naar de workshop van Pure Skills gegaan, dat wordt gerund voor twee andere vrienden van mij hier. Hij, Manny, leidt elk jaar een aantal mannen op tot lasser, zodat ze hopelijk een carriere als lasser kunnen beginnen. Zij, Rachael, leert vrouwen om souvenirs te maken die verkocht kunnen worden aan toeristen. Altijd als ik hier ben ga ik even langs en maak ik mijn eigen souvenir. In dit geval een slang die bestaat uit losse lapjes die aan elkaar genaaid moesten worden. Na twee uur ploeteren en vooral een hoop lol voor de dames bleek wel weer dat ik geen wonder ben in het aan elkaar naaien van lapjes. Nadat ik beloofd heb het een andere keer af te maken naar het zwembad van mijn hostel gevlucht want het is ondertussen ook bloedheet. We zouden hier nu weer midden in de regentijd moeten zitten, maar zoals gewoonlijk is iemand weer vergeten dat de weergoden te vertellen. Stuur die regen uit Nederland dus maar door!!

Vrijdagochtend was ik uitgenodigd bij Xavier Community School voor hun eindejaars ceremonie. Aangezien het hier nu zomer is, hebben de kinderen nu zomervakantie en gaan ze in januari naar de volgende klas. Deze school sluit een week eerder omdat er een probleem is met het water en dus handen wassen. Iets wat in coronatijd wel nodig is. De kinderen konden de hele dag door met hun ouders hun rapport halen, dus ’s ochtends waren ze nog niet met alle kinderen op school. Elke schoolweek begint normaal met het met de hele school een aantal liedjes zingen en de mededelingen van de docenten. Nu zongen ze een gebed en een volkslied, daarna vertelde een juf over corona en het belang van afstand houden, handen wassen en dergelijke. Ook de eerste dag van het nieuwe schooljaar, in de tweede week van januari werd de hele tijd herhaald. Zodat de kinderen hopelijk weten wanneer ze weer naar school kunnen. Daarna liepen de klassen in volgorde, terwijl er nog een liedje werd gezongen naar hun klas. Daar moesten ze wachten tot alle docenten er waren en gingen ze verder met de ceremonie. Alle kinderen moesten buiten gaan zitten en van elke klas kwam een docent naar voren. Die vertelde welke 5 kinderen van de klas het beste gepresteerd hebben dat jaar. In Zambia leggen de kinderen aan het eind van elk schooljaar een soort examen af voor elk vak dat ze hebben, deze examens zijn landelijk, voor een paar klassen doen ze er echt toe. Voor een aantal andere klassen is het een graadmeter hoeveel de kinderen geleerd hebben dat jaar.
Na het omroepen van de beste kinderen van de klas voerden een paar kinderen een stukje op, een aantal kinderen zongen samen een liedje, een aantal anderen voerden een toneelstukje op. Van de toneelstukjes begreep ik niet heel veel, die werden in hun eigen taal gedaan..

Zaterdagochtend liep ik richting de supermarkt hier toen er ineens een jongen mijn naam riep, ietwat aarzelend. Toen ik zei dat het klopte en dat ik Anne was kwam hij naar me toe en zei dat hij Bennie was. Hij was met zijn zus, die ik ook goed ken. Bennie was drie toen ik hier de eerste keer was en ik holidayclub deed op een school in zijn wijk. Hij en zijn broertje, die toen vier maanden was, hadden meteen mijn hart gestolen en ik heb al jaren mijn profielfoto van What’s App en Facebook van hem en mij. Elke keer als ik hier ben en ik kom hem tegen maak ik een nieuwe foto. Zijn zus zei dan ook meteen dat ik een nieuwe foto moest maken voor Facebook. Bij de eerste foto, negen jaar geleden, kon ik hem makkelijk boven mijn hoofd tillen en dat heb ik daarna bij alle foto’s gedaan. Nu klom hij meteen op mijn rug en deed zijn armen wijd. Zijn zus maakte enthousiast de foto’s. Binnenkort dus maar de foto’s afdrukken en bij me houden voor als ik ze weer tegenkom.
Zaterdagavond zijn we weer gaan eten bij een restaurant met een mooie zonsondergang, dat is dan wel weer een voordeel van de late regentijd, als het wel bewolkt is en niet regent zijn de zonsondergangen geweldig!
Zondagochtend ben ik met Tammy en haar vrijwilligers naar een zwembad bij een duurder hotel gegaan, altijd fijn om op die manier te ontspannen. Zondagavond gingen we met African Impact ergens eten, helaas waren we net te laat om de zonsondergang te zien. Hoewel we wel nog een paar foto’s konden maken vanuit ons hostel.

Maandagochtend moest ik eerst naar Lilato voor een klein gesprekje met de Headman van de wijk waar Lilato ligt. Er moeten wat dingen opgelost worden en aangezien het land is van een Chief, die per wijk een Headman heeft aangesteld moet ik die dingen regelen met de Headman. Hopelijk zijn deze dingen binnenkort opgelost en kunnen we verder met het project. Juist om deze dingen te regelen, in het Zambiaanse tempo, ben ik hier nu drie maanden en niet vier weken zoals normaal. Dank aan mijn werkgever en collega’s hiervoor…..
Na mijn bezoek aan de Headman ben ik weer langsgegaan bij Pure Skills om verder te werken aan mijn souvenirslang, die is nu bijna af.
Afgelopen middag ben ik met African Impact meegeweest naar de klas waar de nu Girls Impact geven. Ze geven bij een aantal scholen in grade 5 (kinderen van 11-12 jaar) Girl Impact, waarbij ze de meiden les geven in het goed opkomen voor zichzelf, nee zeggen, voor zichzelf kiezen en alles over sex, zwanger worden en dergelijke. De les van vandaag ging over zwanger worden en hoe je dat kan voorkomen. De twee Zambiaanse dames van African Impact deden het echt geweldig, zeker omdat dit onderwerp hier min of meer taboe is. De meiden in de klas deden soms leuk mee en wisten soms niet waar ze kijken moesten, toch praten ze uiteindelijk overal over mee. We waren aan het einde erg trots op ze!

Morgenochtend ga ik weer naar Tammy’s school, die is deze week nog open, daarna hebben de kinderen zomer/kerstvakantie. Dus nog even genieten van de kinderen die ik ook daar al langer ken die volgend jaar naar een andere school gaan.
En dan hopelijk woensdag weer een gesprek met de Headman over Lilato.

30 november 2021

Verder met wat ik allemaal heb uitgespookt. Vorige week vrijdag ben ik weer het nationale park ingegaan met de mensen die de stropersvallen zoeken. Dit keer gingen we dieper het park in en zagen we ook veel meer dierensporen. Het voelt dan toch wel raar om op een grote afstand van elkaar door de bosjes te lopen, na twee uur zoeken hebben we 17 strikken gevonden en verwijderd. Toch weer 17 dieren gered!
Vrijdagmiddag heb ik de vrijwilliger van Tammy geholpen met het zoeken naar de beste opties om naar huis te vliegen, de route die ze oorspronkelijk zou vliegen leek geen goede optie meer nadat er was aangekondigd dat er verplichte quarantaine zou zijn als je uit een bepaald aantal landen zou komen. Dan Nederland inkomen met stempels van drie van die vijf landen is niet echt een goed plan. Uiteindelijk is dat gelukt.
Vrijdagavond was er een inzamelingsactie van een organisatie hier op een boot die over de Zambezi voer, die vaart dan richting de zonsondergang en als je geluk hebt zie je dan dieren. Helaas viel deze avond de zonsondergang en het aantal dieren een beetje tegen. Al zaten er wel veel nijlpaarden in het water. Na de zonsondergang met een groepje ergens gegeten en op de terugweg kwamen we een een olifant tegen. Helaas was het toen te donker om foto’s te maken.

Zaterdag ben ik met Tammy en haar vrijwilliger naar de Falls geweest, die staan nu behoorlijk droog. Wat voor de tijd van het jaar best normaal is. Het geluid dat er dan toch nog vanaf komt en de spettertjes die je voelt blijven, voor mij, een geweldige ervaring. Ik kan ook niet wachten tot in januari/februari als er meer water in de Falls zit en je doorweekt wordt door nevel die ervan af komt.
Zondag had ik een rustig dagje gepland, de komende week zou weer druk genoeg worden. Toen belde de piloot van een helikopter me op of ik tijd had om nu mee te gaan voor een helikoptervlucht. Dit is de enige activiteit rondom de Falls die ik in al die jaren nog niet gedaan heb en nog graag wilde doen. Ik heb het nooit gedaan vanwege de kosten. Nu was de prijs een stuk lager en had ik met hem afgesproken dat hij me zou bellen als er een klant zou boeken. Ook weer niet nodig dat hij alleen voor mij zou moeten vliegen. Een helikopter is weer een hele andere ervaring dan een vliegtuig, dus het opstijgen was wel even raar. Toen we naar voren gingen en ik dingen ging herkennen was het vooral geweldig! Vooral toen we bij de Zambezi de afgrond indoken en 5-10 minuten heel laag boven het water vlogen. Daarna vlogen we twee rondjes over en langs de waterval en gingen toen weer terug. Ik heb geprobeerd er een filmpje van op de website te plaatsen, maar dat is niet gelukt. Op aanvraag kan ik die wel appen.

Maandag mochten Tammy’s vrijwilliger en ik mee naar mijn favoriete project, ALERT, waar de leeuwen nog verzorgd worden die vroeger meeliepen in de leeuwenwandelingen. De leeuwenwandelingen zijn inmiddels verboden of worden streng afgeraden, de leeuwen moeten nog wel verzorgd worden. Ze zitten in groepjes in grote hokken en worden goed in de gaten gehouden en verzorgd. De leeuwen die nooit met mensen in aanraking zijn gekomen zitten in het grootste hok, wat je eigenlijk geen hok meer kan noemen, omdat je daar met een safari-auto doorheen moet rijden om de leeuwen te vinden die daar zitten. De bedoeling is dat deze leeuwen op termijn worden uitgezet in het wild.
De leeuwen die als laatste hebben meegelopen in de leeuwenwandelingen komen naar het hek rennen als er mensen langs lopen, sommigen vragen dan ook om een knuffel. Die lopen ook mee langs het hek als je er langs loopt.
We moesten nu van drie hokken de waterfontein en de het terrein schoonmaken. De leeuwen werden dan tijdelijk in een kleiner hok gezet. Zodra wij klaar waren met schoonmaken legden de werknemers op verschillende plekken eten neer, in dit geval kip en werden de leeuwen weer losgelaten. Die stoven dan natuurlijk meteen op het eten af.
Het was vooral ook mooi om te zien hoe de leeuwen op hun verzorgers reageerden, eentje hadden ze een paar maanden niet gezien. Ze bleven naar hem kijken en hem om aandacht vragen.
Maandagmiddag ben ik met iemand van een ander project aan de gang geweest om een aantal dingen uit te zoeken voor Lilato. Ik schrijf er nu niet heel veel over maar ben er op de achtergrond wel veel mee bezig. Aangezien de samenwerking met Social Welfare en mijn partner hier niet altijd even goed gingen zijn we aan het kijken naar andere mogelijkheden voor samenwerkingsverbanden. Daarnaast moest het een en ander voor uitgezocht worden en daarover later meer.
Maandagavond was het afscheidetentje van Tammy’s vrijwilliger, waarbij we getracteerd werden op een geweldige zonsondergang.

Vandaag is het weer belachelijk warm hier, ik ben nog met Tammy’s vrijwillger gaan lunchen voor de naar het vliegveld vertrok, verder niet zoveel gedaan want de zachte lockdown, zoals ze die hier noemen is vandaag ingegaan. Straks wel met een aantal vrienden naar een braai bij een ander hostel. Inmiddels waait het hier steeds harder en vallen er overal mango’s uit de bomen, dus ik hoop, voor ons, dat het niet gaat regenen. Voor Zambia hoop ik natuurlijk wel dat het gaat regenen. Het is regentijd hier maar de regen zet nog niet echt door.

24 november 2021

Tijd gaat snel in Zambia…
Vorige week donderdag na het schrijven van het blog kreeg ik contact met degene die het dak van Lilatohuis kon repareren, er zat in elk geval op drie plekken een lek, dus hem meteen meegenomen. Hij heeft ter plekke een offerte gemaakt en we zijn de benodigde dingen gaan halen. Daarna ging hij weer terug naar Lilato om het dak te maken. Vrijdag ging hij ermee verder en gelukkig voordat het keihard begon te regenen kreeg ik een berichtje dat hij klaar was. Dat was in elk geval een probleem opgelost.
Vrijdagochtend ben ik met een groep meegeweest die de stropersvallen zoekt en opruimt uit het nationale park. In het begin was het best vreemd, omdat elke keer als ik iets doe in het nationale park ik hoor dat je dichtbij elkaar moet blijven, want er lopen natuurlijk wel wilde dieren rond. Nu moesten we los van elkaar in een lijn lopen, ongeveer 5 meter uit elkaar en vooral in de bosjes kijken naar vallen. Na 2 uur lopen hadden we er 33 gevonden. En op een plek kwamen we ook een hertje tegen dat pasgeboren moest zijn, het was nog nat en het vruchtwater lag er nog onder. Het probeerde op te staan en zakte steeds weer door de pootjes. Wat normaal is. We zijn snel doorgelopen, na een paar foto’s. Moeder was vast weggerend toen ze ons hoorde en kon weer terugkomen als wij weg waren.
Een mooie ervaring en een goed doel, dus als het even kan wil ik op vrijdag weer mee met deze groep. Verder vooral rustig aan gedaan, je kan ook niet zo heel veel in Livingstone als het keihard regent.
Zaterdag ging ik met Tammy en een andere Nederlandse vrouw naar een duurder hotel, lekker zwemmen en bijkletsen. Op de een of andere manier ben ik vergeten mijn benen in te smeren met zonnebrand en dat heb ik geweten. Behoorlijk verbrand…. Ik vond het dan ook niet erg dat we weer terug moesten vanwege de regen.

Zondag gingen we met een groepje vrijwilligers van Tammy naar het dorp van een van haar werknemers. Ik was er al vaker geweest bij eerdere bezoeken. In het dorp moet je zeker een half uur lopen voor water van een pomp en er is geen electiriciteit. De mensen leven vooral van wat ze zelf verbouwen. Ook hier zijn we op een gegeven moment weggeregend, gelukkig konden we ergens schuilen en daarna nog een paar mensen bezoeken.
Zondagavond weer met een groepje gaan eten bij een restaurant naast de Zambezi, dit keer zonder de nijlpaarden.

Maandagochtend begonnen met een bezoek aan Lilato om met mijn caretaker te kijken hoe we het beste een muur of hek kunnen bouwen om het huis heen. Het hele terrein is te groot, 2 hectare, dan wordt de muur te duur. Nu eerst kijken en dan later deze week weer heen met een aannemer die dan een offerte kan maken.
Maandagavond gingen we met de vrijwilligers van Tammy naar het duurste hotel hier om naar de zonsondergang te kijken. Altijd mooi met de mist van de Victoria Falls op de achtergrond en als je geluk hebt zie je zebra’s en giraffen op weg daar naar toe.

Dinsdagochtend heb ik weinig gedaan en ’s middags ben ik met twee andere Nederlanders op safari gegaan in het nationale park. Er waren veel dieren te zien, vooral ook veel babydieren, hertjes, wildebeesten, aardvarkentjes, een babykrokodillen en een baby giraffe. We gingen eigenlijk voor een neushoornwandeling, waarbij je de neushoorns zoekt en daarnaar toe kan lopen. Nu kwamen we ze al tegen toen we in de auto reden, zo konden we echt dichtbij komen. De kleinere die erbij liep is nu drie jaar oud, die heb ik ook gezien toen het een baby was. Leuk om op deze manier de dieren ook te zien groeien. Op de terugweg zagen we nog een mooie zonsondergang.
Nu is het woensdag, vanmorgen ben ik met een aannemer naar Lilato gegaan om de opties voor een muur te bekijken. Hij gaat de offerte maken en dan kunnen we beginnen met het huis veiliger maken. Daarna kreeg ik een appje van een van Tammy’s vrijwilligers dat al haar docenten ziek waren. Dus dat ze wel wat help konden gebruiken. Toen ik binnen kwam gingen ze net een half uurtje tv kijken, daarna ben ik met senior class aan het werk gegaan. Deze kinderen hebben begin december graduation day en gaan dan in januari naar grade 1 van een andere school. Als het goed is hebben ze door de preschool van Tammy een voorsprong op het leren van de cijfers en de letters en kunnen ze al een beetje lezen en rekenen.
Ik heb een verhaal van Dr Suess met ze gelezen over plekken waar je heen kan gaan. Daarna moesten ze een tekening maken van een plek waar zij graag heen zouden willen. Vier kinderen hebben een groot gebouw getekend met mensen erin, die wilden graag naar de stad, naar een winkel. Eentje wilde graag met een vrachtwagen naar Noorwegen, waar het sneeuwt, want hij wilde de sneeuw kunnen voelen. Blijkbaar heeft hij goed onthouden waar sommige vrijwilligers van Tammy vandaan komen.
De plannen voor de rest van de week zijn in elk geval vrijdag weer mee met de groep die de stropersvallen verwijderd, de offerte doornemen met de aannemer en kijken wat ik verder nog voor Lilato kan doen.

De berichten die nu uit Nederland doorlopen zien er niet echt hoopvol uit, ik hoop oprecht voor jullie dat de maatregelen meevallen.

18 november 2021

Vanuit mijn plekje naast het zwembad van mijn favoriete backpackers in Zambia is het toch wel tijd om te laten weten dat ik goed ben aangekomen in Livingstone.
De reis hier naar toe was voor het eerst niet zo’n fijne, ik was de weken ervoor flink verkouden geweest en ik had daarbij mijn ribbben gekneusd. Nu ik lang in dezelfde houding moest zitten zorgde dat er steeds voor dat ik ging hoesten. Niet heel fijn in een vol vliegtuig, met je mondkapje op, als iedereen je verdacht vindt als je hoest….
Eenmaal in het laatste vliegtuig toen ik de Zambezi zag was dat natuurlijk allemaal snel vergeten. De droogtetijd loopt op zijn eind, dus de Zambezi is behoorlijk leeg en de waterval dus ook. Inmiddels ben ik er wel aan gewend, maar het blijft een raar gezicht zo’n droge rivier.
De zondag heb ik vooral besteed aan mensen blij maken met dingen vanuit Nederland, blij zijn dat ik weer in Zambia ben en bijkomen. ’s Avonds gaan eten bij een restaurant naast de Zambezi, waar we uitzicht hadden op nijlpaarden in het water. Een mooi begin dus.

Maandagochtend ben ik meteen naar Lilato gegaan om te kijken hoe het huis erbij lag. Het huis ziet er nog goed uit, er is nu ook elektriciteit. Dus het huis is klaar om in gebruik te nemen, vrijdag heb ik een gesprek met Cathy erover om te kijken hoe we dat kunnen doen.
Toen ik weg ging heb ik de caretaker, Charles, gevraagd om goed voor het huis en het stukje land te zorgen. Dat heeft hij gedaan, er is een groententuin met mais, tomaten en andere groenten. De fruitbomen zijn veel groter en er hangen zelfs mango’s aan de bomen. Hij was nog steeds erg happy daar.
We hebben gekeken wat er allemaal aan gedaan moet worden en waar ik achteraan moet gaan.
Daarna ben ik even langs gegaan bij Linda Farm, waar Bouwstenen Zambia een nieuw gebouw heeft gebouwd. Zowel de docenten als de kinderen waren erg blij om me weer te zien. Maandagmiddag verder rustig aan gedaan, temperaturen lopen hier op tot 35 graden, dat is wel weer even wennen.

Dinsdagochtend ging ik langs bij Tammy’s project, mijn sponsorkindje Abel en grote vriend hond Smeagol knuffelen. De school ziet er nog steeds geweldig uit en er blijven nieuwe dingen bijkomen. De kinderen leren veel en zijn erg trots om het te laten zien. Natuurlijk heb ik ook samen met Tammy’s caretaker de honden in bad gedaan, dat is meestal mijn klusje als ik daar ben.
Dinsdag aan het eind van de middag was er een braai bij een ander hostel waar twee waar ik heen ging met twee vrienden. Het is zo fijn om iedereen weer te zien en te spreken hier.

Woensdag ben ik met een andere Nederlandse vrouw die hier ook een paar weken naar Lilato gegaan om haar het huis te laten zien. Er was een Zambiaanse vriend mee die gaat kijken wat hij kan doen om de dingen die gemaakt moeten worden te maken. Ik heb ook een aannemer benaderd die kan kijken wat hij kan doen om een muur om het stuk land te plaatsen. Op die manier is het huis meer beschermd en kunnen we eventueel ook dieren houden. Zoals een waakhond en kippen bijvoorbeeld.
Na nog een bezoekje aan Linda Farm, daar kom je langs als je naar Lilato gaat, ben ik met de Nederlandse vrouw een middagje gaan zwemmen en zonnen bij Avani, een duurder hotel hier. Als je pech hebt lopen er aapjes rond je op je eten uit zijn en als je geluk hebt lopen er zebra’s of giraffen rond. Wij hebben vooral aapjes en zebra’s gezien.

Vandaag is het donderdag en ben ik tussen het schrijven van dit blog door contact aan het leggen met een aannemer voor een offerte voor een muur rondom het huis en iemand die verstand heeft van daken omdat ons dak nu op twee plekken lekt. Vanavond als het goed is eten bij een restaurant met een mooie zonsondergang. Of we die ook kunnen zien weten we nog niet want het is bewolkt vandaag.

Morgenochtend ga ik met een groep mensen mee het nationale park in, zij proberen zoveel mogelijk strikken van stropers weg te halen en gaan elke week een ronde doen. De strikken worden geplaatst door stropers en ter behoudt van de wilde dieren moeten die natuurlijk weg. Dat leek me ook een goed project om de tijd dat ik hier ben mee mee te werken. Morgenmiddag heb ik dan een gesprek met Cathy over het huis, de invulling daarvan en wanneer we het kunnen openen.

O ja, en voor wie zich zorgen maakt over de coronasituatie hier. Op dit moment is er geen corona geval bekend in Livingstone. In heel Zambia zijn er dagelijks onder de 30 gevallen.
We moeten een mondkapje op als er een winkel ingaan en bij de meeste winkels zit iemand die je handen in spuit met desinfecteermiddel. Verder merken we er eigenlijk weinig van.