Reis april 2018

5 mei 2018
Inmiddels ben ik alweer een week thuis, maar door alle drukte (meivakantie met de kinderen van mijn werk hier in Amsterdam) ben ik er niet aan toe gekomen om mijn tweede blog te schrijven.

Terug naar twee weken geleden:
Dinsdag heb ik David, vanaf nu ook onze fotograaf, meegenomen naar Lilatoland waar hij foto’s kon maken van het huis. Maandag had Bob de watertoren geplaatst dus daar ben ik natuurlijk ingeklommen, nu het nog kan. Prachtig uitzicht op de spray van de waterval, vanaf boven. Bob had ook met de mensen die de ramen zouden komen plaatsen afgesproken, dus er stonden allemaal ramen langs de wanden.
Het is fijn om nu eens bij grote stappen te zijn. Van de 6 boompjes die Judith en ik vorig jaar eind mei gepland hebben zijn er nog 6 in leven. Daar is goed voor gezorgd door Charles, die op het terrein woont en zorgt dat zowel het huis als de boompjes niets overkomen.
Dinsdag na het huis ook met David langs Linda Farm gegaan zodat hij ook foto’s kon maken voor Xavier van Bouwstenen Zambia.

Woensdagochtend met Greet, die ook weer in Zambia is, langs het huis om te kijken naar de volgende stappen en haar het huis te laten zien. In bijna alle ramen zat inmiddels al glas, dat schoot dus lekker op. De volgende stap was het plaatsen van de waterton bovenin de watertoren en het installeren van de waterpomp in onze waterput. Cathy heeft een generator die we kunnen lenen, zo kunnen we de watertank vullen met water en kan de waterleiding naar het huis ook gelegd worden. Daarnaast kunnen we dan ook meer boompjes planten en eventueel een groentetuin aan gaan leggen zodat als we elektriciteit hebben al manieren zijn om de kinderen te voeden.

Donderdagochtend ging ik weer een ochtendje mee met Tammy naar haar school. Zij had oudergesprekken en Greet en ik hielden de kinderen buiten bezig.

Vrijdagochtend ben ik met Rachael en Manny meegegaan naar Pure Skills. Hun bedrijfje gaat het steeds beter doen, al gaat het traag. Rachael maakt met lokale dames spulletjes van afval voor de verkoop. Vooral glazen van lege flessen doen het erg goed. Ook maken ze zeep van geitenmelk, waarbij steeds meer hotels in de buurt hun zeepjes kopen voor op de kamers. Manny leidt nog steeds jongeren op tot metaalbewerker. Elk jaar begint hij met een groepje van 4 jongens die hij opleidt tot het examen, hun examen moeten ze dan zelf betalen en dan kunnen ze ergens werk zoeken.
Tussen het opleiden door maakt hij dingen voor mensen op verzoek. Zoals nu een groot hek/web voor bij een tuin met spinnen erin.

Zaterdag was er een grote manifestatie rondom World Earth Day in Livingstone. Iets waar de westerse wereld zich toch duidelijk minder over bekommerd. De kinderen die les kregen van de vrijwilligers van African Impact hebben de weken ervoor les gehad in hoe ze voor de aarde moeten zorgen, hoe ze kunnen recyclen en meer van dat soort onderwerpen. Zaterdagochtend liepen deze kinderen en grote organisaties door de stad in een parade om meer aandacht te vragen voor World Earth Day. Ik liep mee met te kinderen van Tammy’s school.

Zondag hebben we heerlijk bij het zwembad gelegen en even een dagje rustig aan gedaan. Eind van de middag kreeg ik bericht van Bob dat het gelukt was met de pomp in de put en dat Lilato vanaf nu stromend water heeft. Nu nog de waterleiding naar het huis zodat daar de wc’s en douches kunnen werken.

Maandag ben ik met Delphine naar het huis gegaan, zij wilde het ook graag zien en ik wilde met de waterleiding spelen. Het werkte echt!!
Daarna ben ik met een lokale werknemer naar de bomenwinkel gegaan om een aantal bomen te kopen. Nu het water niet meer helemaal achterin het dorp gehaald hoeft te worden maar op Lilatoland zelf voor handen is kunnen we natuurlijk meer fruitbomen planten. We hebben er tien bijgehaald die we later deze week met de vrijwilligers gaan planten.

Dinsdagochtend mocht ik met David op stap om de straatkinderen te ontmoeten en te interviewen. Pfffff, wat was dat mooi en eigenlijk ook zwaar. Eerst zou er iemand van Social Welfare met ons meegaan, maar die kon toch niet, dus uiteindelijk mocht Cathy met ons mee, om te vertalen wat de kinderen zeiden. We hadden niet heel veel vragen, hoe oud ze nu waren? Hoe oud ze waren toen ze op straat terecht kwamen? Hoe ze op straat zijn beland? Hoe ze hun geld verdienen om eten te kopen? En wat hun grootste droom was? Cathy liep richting bushalte en daar kwamen we Peter tegen, Peter is nu 25, maar heeft zelf ook op straat geleefd. Daardoor vertrouwen de straatkinderen hem en konden wij met hem praten. Voor de kinderen die mee werkten hebben we truien gekocht. Het wordt daar nu immers winter.

De eerste groep waar we tegenaan liepen zijn eigenlijk geen straatkinderen meer maar bijna mannen die op straat leven. Dat was het eerste groepje dat ik 5 jaar geleden ook heb leren kennen. Een van die jongens had toen zijn rug verbrand, omdat zijn vriendjes hen in het vuur hadden geduwd bij een ruzie. Deze jongen was nu 19 jaar, hij leefde altijd in en rondom de bushalte van Livingstone. Nu is er iemand begonnen met het bouwen van huisjes achter het busstation, maar die is gestopt toen de huisjes een fundering en muren hadden. Daar woont nu een grote groep daklozen, waaronder ook deze jongen. Een van zijn maatjes is nu 17, die ken ik ook al 5 jaar. Destijds werden zijn onder hun hoede genomen door oudere jongens en nu nemen zij zelf jongere kinderen onder hun hoede. Beide jongens leven al 6/7 jaar op straat en zijn op straat beland omdat hun ouders zijn overleden en niemand voor ze wilde zorgen. Ze verdienen hun geld bij de bushalte door tassen van mensen te dragen. Meestal verdienen ze 5 kwacha (nog geen 5 cent in euro’s) per dag en dat is genoeg om te kunnen eten. Als ze geluk hebben verdienen ze meer. Het allerliefste willen ze naar school en een goede baan krijgen, zodat ze gewoon in een huis kunnen wonen, kunnen trouwen en kinderen kunnen krijgen.
Helaas voor deze twee kanjers is het huis niet op tijd af zodat zij er nog in kunnen wonen en we ze naar school kunnen sturen. Aangezien ze dan al boven de 18 zijn. Maar we willen wel kijken of we ze op een andere manier kunnen helpen.

Daarna zijn we met Cathy en Peter door de stad gaan lopen en kwamen we nog een paar straatkinderen tegen. Sommigen zijn half straatkind, die hebben dan wel een huis om te slapen en ouders die min of meer voor ze zorgen. Maar ze worden de straat opgestuurd om te bedelen, als ze geen geld naar huis brengen krijgen ze geen eten. Veel van deze kinderen kiest er uiteindelijk voor om dan maar op straat te blijven wonen, ze zorgen dan liever voor zichzelf dan dat ze hun geld aan hun ouders moeten geven.
Peter en ik hebben daarna telefoonnummers uitgewisseld en hij zou me bellen als hij weer een paar straatkinderen verzameld had. Later belde Peter me op dat hij andere kinderen gevonden had. Waarover een jongen die lege flessen verzameld en verkoopt aan mensen. Hiermee verdient hij net genoeg om eten te kunnen kopen.  De twee andere jongens die bij hem waren vragen gewoon om geld aan mensen, maar bijna iedereen stuurt ze weg. Toch weten deze jongens al twee jaar te overleven op straat, ze zijn 12 jaar oud.

Woensdagochtend belde Peter of ik nog wilde komen om een paar straatkinderen te zien. Dus die ben ik ook op gaan zoeken. Dit was een groepje van 4 jongens van een jaar of 10, die niet meer weten hoe lang ze op straat zijn. Voor hen heb ik eten gekocht en een trui.
Woensdagmiddag ben ik met Rachael en een aantal kinderen van Linda Farm naar de Falls geweest. De kinderen van Linda Farm waren er nog nooit geweest. Het was net een groepje uitgelaten honden. Ze bleven dansen en springen in het water van de spray.

Donderdagochtend weer naar Lilatoland, met een aantal vrijwilligers om de tien bomen te planten die ik eerder deze week had gekocht. En om te helpen met het aanleggen van het hek rondom de groentetuin. Het mooiste compliment dat ik van de vrijwilligers kon krijgen was toch wel dat er een hele goede vibe hangt rondom het huis. Ze vonden het een erg fijne plek om te zijn en te werken.

Vrijdagochtend was alweer mijn laatste ochtend. Ik had van Dawn van Backpackers lakens gedoneerd gekregen voor Lilato, dus die moest ik nog naar Lilatoland brengen. Tammy en Chris zouden met me meegaan, en dan zouden we de honden meenemen en terug lopen.
Maar eerst wilde ik nog afscheid nemen van Cathy, zij stond op het punt om huisbezoeken te doen bij leerlingen met vrijwilligers, maar ik mocht wel mee als ik wilde. Bleek dat ze net de twee kinderen had uitgezocht die het verste, a anderhalf/twee uur lopen, van school woonden. Uiteindelijk hebben we er dus maar een bezocht omdat we voor de andere geen tijd meer hadden. We moesten ook weer op tijd terug op school zijn.
Daarna ging ik even boodschappen doen, bij de supermarkt sprongen er meteen 2 kinderen naar me toe. De straatkinderen van eerder deze week. Ik heb ze deze keer niets gegeven en dat leken ze te accepteren, we waren gewoon een beetje aan het kletsen. Vonden ze ook leuk. Hopelijk is het huis wel op tijd af zodat deze kinderen nog een veilige plek vinden om te wonen.
’s Middags met Tammy en Chris naar Lilatoland, om het huis weer aan Chris en Tammy te laten zien en de gedoneerde lakens te brengen. De groentetuin heeft inmiddels een hek, ik heb Charles zaden gegeven zodat hij kan beginnen met het verbouwen van de groenten.

Vrijdagavond was dan alweer mijn laatste avond, ik ben uit eten gegaan met Rachael, Manny, Chris en David. Zaterdagochtend nog gaan ontbijten bij Avani met Tammy en een aantal mensen van African Impact, en toen moest ik het vliegtuig weer in naar huis. Waarbij ik wel meteen bij het opstijgen weer getrakteerd werd op een mooi uitzicht op de Falls.

In december mag ik weer 🙂
(Hopelijk hebben we dan elektriciteit!)

17 april 2018
Vorig weekend ben ik goed aangekomen in Livingstone. De laatste vlucht deed ik samen met een oud-vrijwilliger die ik de vorige keer had ontmoet en die terug ging naar Zambia. Bij het binnenvliegen hadden we weer mooi zicht op de Falls. Op het vliegveld opgehaald door Tammy en iemand van Backpackers. Eenmaal weer in mijn kamertje daar ben ik dan ook meteen thuis. Meteen mijn tassen leeggehaald wat betreft spullen voor andere mensen. In dit geval veel kaas, Tammy had een kaasfeestje beloofd aan het nieuwe team van African Impact, geen mooiere manier om hen allemaal te leren kennen. Behalve Sander, want die kende ik natuurlijk al wel.
Zondag de grote fout gemaakt om toen het leek te gaan regenen met Tammy haar honden uit te gaan laten, ze heeft er nu 2 bij haar huis. Vanwege de verwachtte regen had ik me niet ingesmeerd en ben ik behoorlijk verbrand, een wandeling van meteen drie uur in de zon is niet het handigste wat je kan doen natuurlijk, als je uit de Nederlandse winter komt……

Maandag langs Cathy en Linda Farm gegaan, heerlijk even kindjes knuffelen en bijpraten met de mensen daar en later met Cathy. Nu het huis steeds meer af lijkt moeten we toch meer puntjes op de i gaan zetten en stappen onder nemen.

Dinsdag stuurde African Impact een vrijwilliger naar het huis om te schilderen. De binnenkant is grotendeels geschilderd alleen de raamkozijnen moesten nog. En een zwarte rand lak tegen de grond aan om de muur te beschermen. De vrijwilliger is er drie dagen mee zoet geweest.
Ondertussen heb ik met Bob de bouwer een planning gemaakt wat we nu kunnen doen. Het glas kopen voor de ramen en dat erin zetten, de watertank alvast plaatsen en eventueel een generator kopen om het water in de waterpomp te pompen zodat hij ook alvast kan beginnen met de waterleidingen. De elektriciteit is namelijk nog steeds niet aangesloten.

Woensdag weer met de vrijwilliger naar het huis gegaan om te verven. ’s Middags naar Social Welfare voor een gesprek. Ik had nu, voor het eerst in vijf jaar het idee dat ze snapten waar wij met het huis naar toe willen. Namelijk het niet zelf runnen maar het hun laten runnen. Nog even afwachten nu, maar ze leken ineens wel mee te willen werken. Nu moeten we op zoek naar manieren om het huis te financieren, zodat wij het kunnen opzetten en de kinderen, dan wel de mensen die voor de kinderen zorgen het kunnen doorzetten. Bijvoorbeeld dus een kippenfarm, voor de verkoop van kippetjes en eieren. Of een paar koeien voor de verkoop van melk en uiteindelijk vlees. Een groentetuin zodat de kinderen daarvan kunnen eten en dat soort dingen.

Donderdag met Tammy mee geweest naar haar school, waar ik mijn sponsorkindje Ali extra geprobeerd heb te verwennen met aandacht en knuffels. Hij houdt daar niet zo van, dus uiteindelijk de rest maar extra aandacht gegeven. Vooral ook geknuffeld met de hond van Tammy die daar nog zit en wel erg van knuffelen houdt.

Vrijdag zouden we eerst weer iets doen bij Lilato, maar dat werd verschoven naar de volgende week. Dus toen ben ik naar de Victoria Falls gegaan in Zimbabwe. Aangezien ik bij aankomst op het vliegveld een visum voor beide landen heb gekregen, Zambia en Zimbabwe. Het blijft mooi hoe je van het ene land naar het andere land kan lopen over de brug, met op de achtergrond het geraas van de waterval. Echt zien kon je ze niet en erlangs lopen in Zimbabwe had veel weg van een enorme regenbui. Toch blijft het gevoel geweldig!

Zaterdag ben ik met Tammy meegegaan naar haar women’s groep, waar we t-shirts hebben getiedied. Knopen in een t-shirt maken met elastiekjes en daarna met een verf erover heen spuiten. Geeft een mooi gekleurd effect.

Zondag met Tammy en de nieuwe business manager van African Impact heerlijk bij het zwembad gehangen. Rust hoort er immers ook bij.

Maandag had ik weer afgesproken met Cathy om wat dingen uit te zoeken. Echter het was chaos in de school omdat grade 7 hun end of term examen moest doen. Dat moest in de grote hal, waar allerlei educatieve schilderingen op de muren zijn gemaakt. Die moesten allemaal bedekt worden. Overal dus kinderen met lakens, dekens die overal in klommen en op klommen om alles te bedekken. Daarna wel met Cathy kunnen praten. ’s Middags kwamen ook onze Engelse vrienden Chris en David aan op het vliegveld. Chris is vaker als vrijwilliger geweest. David is haar man en die houdt erg van fotograferen. Hij heeft twee boekjes gemaakt over het project van Tammy en hij wil nu een boekje maken over mijn project.
’s Middags kreeg ik van Bob foto’s doorgestuurd van de watertoren die geplaatst is, morgen of overmorgen gaan ze met de generator het water omhoog pompen. Spannend!!!

06 april 2018
Ik ben net weer op Schiphol afgezet door Judith om weer voor drie weken naar Zambia te gaan. Onze bouwer Bob heeft weer een hoop gedaan aan het huis, er zijn nu deuren, de hele binnenkant is geschilderd, er zijn wc’s geplaatst en de vloer is helemaal af. Echter is er nog steeds geen elektriciteit en dus ook geen water. Hopelijk komt daar snel verandering in.
Er staan ook een aantal gesprekken gepland met Social Welfare over de overdracht van het huis, zodat als het huis af is zij het kunnen runnen en er in elk geval 10 kinderen van de straat af kunnen. Het huis biedt als het af is onderdak aan ongeveer 10 straatkinderen.

Vanaf maandag zullen er voor drie weken weer af en toe updates verschijnen op dit blog.